Terugblik première De Stilte Schreeuwt
Een avond vol steun, overprikkeling, erkenning en verbondenheid
Afgelopen week vond de première van De Stilte Schreeuwt plaats in het Tuschinski theater in Amsterdam. De documentaire van filmmaker Frank de Rooij gaat over de nog altijd onverklaarde aanhoudende oversterfte sinds covid. Samen met mijn vaccinatieschade lotgenoten Laxmi, Iris en Nienke heb ik meegewerkt aan deze docu. Ik neem je mee in hoe ik deze bijzondere avond heb ervaren.
Eerlijk gezegd was het tot het laatste moment onzeker of ik het überhaupt zou redden met mijn gezondheidsklachten. Ik heb er alles aan gedaan om erbij te zijn, net als mijn lotgenoten. Dat vroeg ook het nodige van de organisatie van Lighthouse TV en daar is gelukkig met veel zorg rekening mee gehouden.
Zo werd er een chauffeur voor mij geregeld, omdat zelf rijden of reizen met het OV simpelweg te zwaar is. Daarnaast was er een aparte zaal waar we de film konden bekijken en ons tussendoor konden terugtrekken. Het geluid werd daar zachter gezet vanwege onze gevoeligheid voor prikkels, wat ontzettend prettig was. Ik kon er even liggen, tot rust komen en herstellen van alle indrukken. Voor sommigen lijkt het misschien divagedrag, maar welkom in de realiteit van leven met chronische neurologische klachten. De buitenwereld kan al snel te veel zijn en juist daarom zijn velen van ons aan huis of zelfs bedgebonden.
Na de filmvertoning kregen we van Flavio Pasquino, de oprichter van Lighthouse TV, de ruimte om ons verhaal te delen op het podium. Met fel, intens licht op ons gericht was het een bijzonder moment om onze ervaringen te delen in een volle zaal in hartje Amsterdam. Ik voelde me enorm gesteund door de vrouwen naast me. Samen zaten we daar en vonden we de woorden voor wat gezegd moest worden.
Het meest indrukwekkende moment kwam daarna. Toen we klaar waren en het podium verlieten, liepen we via de middenloper de zaal uit. Mensen stonden op en er barstte een warm applaus los. Dat maakte me zeer emotioneel. Ik voelde waardering en erkenning, maar bovenal verbondenheid en saamhorigheid. Het raakt me dat dit thema, zelfs vijf jaar na de uitrol van de covidvaccinaties, nog altijd zo leeft bij mensen. Er zit ook iets troostends in het besef dat het niet zomaar wordt vergeten. Het laat voelen dat ons leed ertoe doet.
Na onze panelsessie kwamen verschillende experts die ook in de documentaire voorkomen het podium op, onder wie juriste Maria Louise Genet, bedrijfsarts Alexander van Walraven, opiniepeiler Maurice de Hond, politicus Wybren van Haga, statisticus Ronald Meester, immunoloog Theo Schetters en data-analist Wouter Aukema. Ik heb veel bewondering voor deze deskundigen die hun hoofd boven het maaiveld hebben uitgestoken en ons bijstaan in onze strijd. Zij beantwoordden de verschillende vragen uit het publiek.
De foyer was bomvol. Ik heb nog geprobeerd wat te socializen, maar merkte al snel dat het te veel werd. Mijn hoofd tolde en de overprikkeling nam toe. Tegelijkertijd deed het me enorm goed om weer even onder de mensen te zijn, juist onder de mensen die ons steunen. Ik was uitgeput, maar ook dankbaar teruggekeerd naar mijn thuisstad Rotterdam.
In de dagen erna ontving ik ontzettend veel lieve reacties en steun, maar ook weer nieuwe schrijnende verhalen. Ik hoop dat deze film bijdraagt aan meer bewustwording over de ernstige gevolgen van vaccinatie. Met deze filmpremière hebben we de stilte doorbroken en is er hopelijk ruimte gecreëerd voor meer openheid rondom dit taboe.
Omdat de avond zo’n succes was, organiseert het Artsencollectief extra vertoningen door het hele land. Op hun website vind je de data en locaties. We grappen zelfs dat we de “Spike Girls” zijn geworden en op tour mogen gaan (de spikes verwijzen naar de covidvaccins die het lichaam aanzetten tot de aanmaak van spike-eiwitten en bij ons juist gezondheidsklachten hebben veroorzaakt).
Wil je de film en de panelsessies zien? Dat kan! Via deze link kun je alles terugzien. Hieronder is een sfeerimpressie van de filmavond te zien.
Deel dit bericht