De Volkskrant twijfelt over het postvaccinatiesyndroom

Via via hoorde ik dat De Volkskrant eind december 2023 een artikel zou publiceren over prikschade. Maarten Keulemans, wetenschapsredacteur bij De Volkskrant en Journalist van het Jaar 2021, mocht dit artikel schrijven (zie link). Als vaccinatieschade getroffene zou je ‘blij’ moeten zijn dat de mainstream media eindelijk over ons durft te schrijven. Ik vind het echter mosterd na de maaltijd. Over het artikel zelf weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Voor mij bevestigt het vooral dat persvrijheid over vaccinatieschade in Nederland niet bestaat.

De ‘juiste’ timing

De timing is opvallend. Waarom schrijft De Volkskrant pas drie jaar later over dit taboe? Het was al in 2021 bekend dat er vaccinatieschade was door de coronavaccins. Waarom nu pas? De laatste boostercampagne eindigde op 22 december en een week later verschijnt het artikel. Dit wekt de indruk dat journalisten bij grote nationale kranten geen echte vrijheid hebben.

De titel zegt al genoeg

De titel luidt: ‘Trillend en tollend na coronavaccinatie: bestaat het postvaccinatiesyndroom toch?’. Het woord ‘postvaccinatiesyndroom’ is een chique term voor vaccinatieschade, omdat ‘vaccinatieschade’ hard klinkt. Er is al veel bewijs dat klachten door vaccinaties bestaan, ook vóór COVID, maar de journalist blijft hangen in de twijfelfase: bestaat het wel? In Duitsland erkende zelfs minister Karl Lauterbach het bestaan ervan, maar in Nederland blijven we hangen in de Middeleeuwen. Mijn prikschade lotgenote Angelique schreef hierover een briljante blog: ‘Zolang media twijfel zaaien, zijn wij nergens’. Waarom blijft De Volkskrant twijfel zaaien? Dit artikel voelt politiek, niet wetenschappelijk.

Media heeft privileges

Angelique wijst ook terecht op het privilege van De Volkskrant om termen als ‘postvaccinatiesyndroom’ te gebruiken. Op social media krijgen wij direct waarschuwingen of blokkades als wij die woorden gebruiken. Waarom mogen grote media dit wel? Heeft De Volkskrant speciale privileges bij Big Tech?

‘Máár de prikken hebben miljoenen levens gered!’

Het artikel begint met: ‘Coronavaccinaties hebben miljoenen levens gered’. Dat was te verwachten. Dit standaard zinnetje volgt altijd in mainstream media. Mijn lotgenote Iris de Boer plaatste hierover een treffende vergelijking: ‘Vuurwapens hebben miljoenen levens gered, maar kunnen ook schade veroorzaken’. Bij prikschade ben je collateral damage, een bijzaak. De hoofdzaak blijft heilig.

Zeer zeldzaam, wat niet klopt

Er wordt gezegd dat prikschade ‘zeer zeldzaam’ is, maar wat betekent dat? Is 1 op 1.000 zeldzaam? 1 op 100.000? Die cijfers ontbreken. Later spreekt het artikel over ‘vele tientallen patiënten’, wat ik interpreteer als maximaal 50 mensen. Zelfs dan zou dat bij vuurwerkschade al reden zijn voor een verbod. Bij prikschade geldt blijkbaar dat het om een minderheid gaat die minder medeleven verdient.

Een man als getuigenis

Ondanks dat 80% van de slachtoffers vrouw is, kiest De Volkskrant voor een man als getuige: Jordy van Veen.  Jordy is lang niet serieus genomen in Nederland en moest voor diagnose naar het buitenland. Wij vrouwen krijgen vaker het label ‘het zit tussen je oren’. Mannen worden sneller serieus genomen.

De Volkskrant durft mét een getroffene te praten

Positief is dat Keulemans wél met een getroffene spreekt in plaats van over hen te schrijven. Complimenten overigens aan Jordy dat hij zijn verhaal deelt om het taboe te doorbreken.

Prikschade is een mening

Twee keer staat er dat Jordy ‘denkt’ dat hij prikschade heeft. Alsof het zijn mening is, niet een feit. Bij kankerpatiënten doen we dat niet. ‘Hij denkt dat hij kanker heeft’, dat zeg je niet. Jordy zegt dat artsen in Londen het bestaan van dit fenomeen bevestigen, toch blijft het taboe, ook bij De Volkskrant.

Anti-vaxers

Er wordt benadrukt dat Jordy géén anti-vaxer is. Dit moet zijn geloofwaardigheid vergroten. Stel dat hij sceptisch was geweest, zou hij dan nog zijn geïnterviewd? Dit soort stereotyperingen beïnvloeden hoe je het verhaal leest.

Ná de vaccinatie

Keulemans zegt dat Jordy klachten kreeg ná de vaccinatie, niet dóór. Zo houdt hij zich veilig en wekt hij twijfel. Artsen noteren het ook zo in dossiers. Niemand in Nederland krijgt op papier dat het door de prik kwam, terwijl iedereen het weet.

‘Verhalen’

Een arts van Stichting C-Support spreekt over ‘bizarre verhalen’. Een wetenschapsjournalist zou meer wetenschappelijke onderbouwing moeten geven dan anekdotes. Er had ook doorgevraagd kunnen worden over ernstige klachten als neuropathie of hersenbloedingen.

Misleidende cijfers van C-Support

Keulemans noemt dat C-Support 850 mensen registreerde met klachten na vaccinatie, zonder te vermelden dat C-Support vooral Long Covid behandelt en vaccinatieschade nauwelijks erkent. Dit wekt een verkeerd beeld. Waarom niet de cijfers van het Bijwerkingencentrum Lareb noemen?

RIVM-propaganda

Het artikel bevat zinnen die zo van de RIVM-site lijken te komen. Keulemans neemt dit kritiekloos over, ondanks tegenstrijdige studies. Vreemd voor een wetenschapsjournalist.

Taboe op ernstige aandoeningen

Het artikel spreekt alleen over milde bijwerkingen als hoofdpijn, niet over ernstige ziekten zoals MS, Parkinson of sterfgevallen. Mag De Volkskrant hier niet over schrijven?

Alles wordt ontkracht

In het artikel wordt alles wat voorzichtig wordt gezegd weer ontkracht met suggesties dat het toeval kan zijn of door andere virussen komt. Dit zorgt voor verwarring. Keulemans lijkt geen harde conclusie te durven trekken. Mag hij niet van de eindredactie? Zijn ze bang voor juridische gevolgen?

Ogen op Bijwerkingencentrum Lareb

Keulemans lijkt veel vertrouwen te hebben in Lareb, terwijl die instelling regelmatig klachten verbergt. Het  is eerder een blackboxcentrum waar bijwerkingen in de doofpot belanden (lees mijn blog). De cijfers in het artikel zijn overigens nergens op Larebs website terug te vinden.

Geheimzinnige kwaal

Het artikel noemt prikschade een ‘geheimzinnige kwaal’ en ‘spookachtige ziekte’. Alsof het iets mysterieus is, terwijl het duidelijk gaat om ernstige auto-immuunreacties. Keulemans legt dit niet uit en pleit niet voor onderzoek.

Alles beter dan dit?

Sommigen zeggen ‘beter iets dan niets!’, maar ik vind dit slap. Andere kranten volgen hopelijk in 2024. Keulemans was tijdens de coronatijd een vooraanstaande Covid-propagandajournalist en lijkt het nu ook niet te durven aanpakken. Maarten, als Rotterdammer mis ik de recht-voor-je-raap-houding.