Pfizer wil niet mijn mentor zijn

Nabespreking

Na deze gebeurtenis had ik een terugkoppeling met Emma at Work over hoe ik het had ervaren. Ik legde uit dat ik het heel confronterend vond, maar dat ik via deze weg wellicht wel aan een parttime baan zou kunnen komen in 2024. Via dit mentorprogramma kon ik namelijk makkelijker bij andere bedrijven terechtkomen, bijvoorbeeld in de vastgoedsector, het wereldje waarin ik werkte voordat ik werd geruïneerd door de Pfizer prik.

Ik vroeg nog aan de medewerker of ik het aan mijn Pfizer-mentor moest vertellen dat ik verwoest ben door hun vaccin. Ze zei dat ik tot niets verplicht ben en dat ik het zelf moet aanvoelen of ik dat wil delen. Als ik weer een fysiek gesprek met mijn mentor zou hebben, was ik het wel van plan om het recht in haar gezicht te zeggen. Ik was oprecht benieuwd hoe zo’n medewerker van Pfizer zou reageren op mijn situatie. Gaat het ongemakkelijk worden? Sowieso. Gaat ze me zielig vinden? Of ziet ze me gewoon als ‘collateral damage’? Misschien ontkent ze het? Of gelooft ze me niet, denkt ze dat ik het verzin? Toch besloot ik om door te gaan met het mentorprogramma, wie weet waar het me zou brengen.

‘Wij trekken onze handen van je af’

Het viel me op dat mijn mentor niet meer terug appte. Een paar dagen later werd ik gebeld door een medewerker van Emma at Work. Ze vertelde dat mijn traject bij Pfizer wordt stopgezet. Pfizer had namelijk laten weten dat ik hen aansprakelijk heb gesteld voor vaccinatieschade. Emma at Work vond dat ik niet transparant genoeg was geweest hierover. Ze hadden graag aan de voorkant alles willen weten en nu vonden ze dat ik hen in een lastige positie bracht. Volgens mij ben ik degene die in de meest lastige situatie zit, maar goed.

Het ging zelfs verder: ik kreeg meteen te horen dat ik ook niet meer mag deelnemen aan andere mentorprogramma’s van Emma at Work. Ze zien mij niet langer als geschikte kandidaat, omdat ze geen vertrouwen meer in mij hebben en trekken hun handen volledig van mij af. De medewerker sloot af met: “Dit is blijkbaar niet het pad voor jou” en wenste me veel succes. Ik werd verwijderd uit de groepsapp. De Moeder Teresa-vibes die ik voelde tijdens de bijeenkomst in het Hilton hotel waren ineens compleet verdwenen.

Lafheid van Pfizer

Deze hele situatie laat zien hoe slap en laf Pfizer eigenlijk is. Voorafgaand aan mijn deelname bij Emma at Work had ik Pfizer meerdere e-mails gestuurd over de schade die ik heb opgelopen door hun vaccin. Ze antwoordden schriftelijk dat ze zich niet aansprakelijk voelen. En als ik hen confronteer met het feit dat zelfs Ministerie van VWS mij naar hen dooverwijst, blijft het ijzig stil.

Ik probeer op een andere manier contact te leggen, via een mentorprogramma en wéér gaat de deur dicht. Dit laat zien dat Pfizer totaal niet bereid is om mensen met vaccinatieschade te helpen. Niet gisteren, niet vandaag en ook morgen niet. Er is geen enkele ruimte voor communicatie. Geen gesprek, geen gedachtenwisseling, geen erkenning. Niets. Ze willen er helemaal niets mee te maken hebben.

Ik durf in het hol van de leeuw te stappen. Pfizer durft niet eens zélf tegen mij te zeggen: “We hebben gezien dat je ons aansprakelijk hebt gesteld. We denken dat er geen vertrouwen meer is, dus we stoppen ermee.” Zelfs dát kunnen ze niet. Het oppermachtige Pfizer durft het gesprek niet aan, terwijl juist dat hen zou sieren. In plaats daarvan laten ze Emma at Work het vuile werk opknappen. En Emma at Work laat zich makkelijk voor het karretje spannen. Wie betaalt, bepaalt. Als organisatie betaal je voor een membership  al snel €6.000 per jaar aan Emma at Work. Vanuit dat perspectief snap ik ineens waarom ze mij liever snel kwijt zijn.

Wat was mijn intentie?

Tijdens een telefoongesprek stelde Emma at Work mij twijfelend de vraag: “Wat was eigenlijk je reden om mee te doen met het mentorprogramma?” Die vraag impliceerde dat ze dachten dat ik er met kwade intenties aan mee had gedaan. Denken ze dat ik een soort klokkenluider ben of dat ik informatie wilde lekken naar de media? Denken ze dat ik hen heb ‘gebruikt’? Alsof de media iets met mijn verhaal zou durven doen. Of denken ze gewoon dat ik een ‘wappie’ ben die beweert vaccinatieschade te hebben? Of nog extremer dat ik gek ben en straks met een bom in m’n rugzak rondloop? Of zijn ze gewoon oprecht bang om onder ogen te zien wat Pfizer mij heeft aangedaan? Waar zijn ze écht bang voor?

Laat me duidelijk zijn, mijn enige intentie is om een weg te vinden in het leven dat totaal is ontwricht door één vaccin. Kan Pfizer mij helpen? Misschien. Zij weten als geen ander hoe lastig het is voor chronisch zieken om weer een plek in de maatschappij te vinden. Als zij mij kunnen helpen, dan zou dat een goedmakertje kunnen zijn. Blijkbaar willen ze dat niet. Dat is nu duidelijk. Ik gaf ze een kans om het enigszins goed te maken. Om tot wederzijds begrip te komen, maar zelfs daar is geen ruimte voor. En nu ben ik de bad girl.

Uit je slachtofferrol kruipen heeft consequenties

Dit is wéér een bevestiging, als je uit je slachtofferrol kruipt, word je gestraft. Als je stil bent, ben je oké. Als ik Pfizer niet aansprakelijk had gesteld, mijn verhaal niet had gedeeld of zou zeggen dat ik Long Covid heb, zoals veel anderen doen om het taboe te ontwijken, dan was ik een ideaal mentorkindje geweest. Maar als je je uitspreekt, als je opstaat, dan heeft dat gevolgen. Overal. Bijvoorbeeld bij de fysiotherapeut, als je zegt dat je klachten hebt na vaccinatie, kun je geen vergoeding krijgen, want dat kan niet worden aangekruist in het systeem. Zeg je Long Covid, dan kan het wel. Elke keer als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt, wordt het eraf gehakt. Niet voor niets krijg ik zoveel berichten van mensen die mij moedig vinden omdat ik mijn verhaal vertel, want het heeft consequenties. Keiharde.

Mag dit wel?

Moet ik hier iets mee doen? De één zegt neem afstand, voor je eigen welzijn. De ander zegt schrijf het van je af. Sommigen vragen zich af of mijn persoonlijke gegevens zomaar gedeeld mochten worden met andere partijen. Volgens de privacywetgeving mag dat niet. Ik heb nergens voorwaarden ondertekend waarin staat dat je geen gerechtelijke claim mag hebben lopen tegen een partnerorganisatie of dat je dat móét melden. Ook niet dat dit een reden is om je eruit te gooien. Zou ik dit kunnen aankaarten bij een commissie? Misschien, maar voor nu kies ik ervoor om het op te schrijven. Dit is de realiteit van mensen met vaccinatieschade en ik vind dat dat aan het licht moet komen. Hoe Pfizer met ons omgaat en hoe wij nergens terechtkunnen.

#dontacceptthegap

De hashtag #acceptthegap van Emma at Work is eigenlijk bijzonder treffend. Blijkbaar moet je de kloof gewoon accepteren. Emma at Work en Pfizer zijn daarin niet uniek. Medici, overheidsinstanties, journalisten, media nemen allemaal dezelfde houding aan tegenover mensen met vaccinatieschade. Niemand snapt wat het werkelijk betekent tot het jezelf overkomt.

Een simpel gebaar als “Het spijt ons dat jij dit moet meemaken door ons geneesmiddel”, een beetje erkenning zou het minste zijn wat Pfizer had kunnen doen. Verder hoop ik dat een organisatie als Emma at Work de volgende keer niet meteen “woef” zegt als Pfizer roept, zeker als het Pfizer zélf is die de kloof veroorzaakt.

Ik vind de hashtag #dontacceptthegap passender.